Αγαπητοί συγχωριανοί, με συγχωρείτε γι αυτό το τόλμημα, που επιχειρώ τώρα, ξαναθυμίζοντάς σας ένα πολύ παλιό μας χρέος, που υπογράψαμε όλοι οι παρόντες τότε, αλλά λησμονήσαμε στη συνέχεια.

Έχουν ήδη περάσει έκτοτε 65 χρόνια, αλλά το ευγενικό εκείνο χρέος μας παραμένει και επιμένει να ξύνει την πληγή μας, να μας πονάει, αλλά εμείς προσποιούμαστε, ότι δεν το αισθανόμαστε, άλλοτε χαϊδολογόντας την ευδαιμονία μας, είτε άλλοτε περί πολλών άλλων τυρβαζόμεθα.

He was a dull day and sad the 27η Δεκέμβρη 1951, δύο μέρες μετά τα Χριστούγεννα και τέσσερις πριν την Πρωτοχρονιά. Οι σάλπιγγες του εμφυλίου συνέχιζαν ανατριχιαστικά να παιανίζουν ενώ το αίμα στο Γράμμο μύριζε πάντοτε το φόβο μας. Ποιος τολμούσε να πει ευθαρσώς το όνομά του και το σόι το.

Φόβος και πόνος μας έζωναν! Αλήθεια εκείνη η ιστορική μνήμη, πόσην άφηνε πίκραν και πόσο σφράγισε την μετέπειτα πορεία μας. Έτσι εύκολα ισοπεδωνόταν όλα. Ακόμη κι οι έξυπνοι, που τότε φρόντιζαν να δρομολογούν τις μπάζες τους.

But not now going for it: historical memories bit by bit languid and off, while leaving intact the tricks of the then aetonychidon.

Ήτανε έτσι κι αλλιώς μια μέρα θλιβερή η 27η December 1951. constantly Lianokatourouse this Christmas. Symmazeftikame from dawn to cafe Momplimenou, present 'Pied Goat "- and gunfire around the firewood stove. At that moment he sounded sad and mournful bell of St Nicholas.

  • Who…; We wondered all.
  • She left, god schorestin, Mary Stavraka the Koutsochero.

«Όλα στη ζωή της θειά Μαρίας της Κουτσοχέρως δύσκολα και τα στερνά της κλαμένα!» σκέφτηκα.

No one spoke, I remember only look at each other in silent eyes.

Έφυγε η Κουτσοχέρω σκεφτόμαστε!

Ένας μας είπε με διάθεση δύσθυμη: όταν ανοίξουν τον τάφο της θα βρούνε ένα μπράτσο κόκκαλο και κείνο κουτλό, ατροφικό.

Είχε πολλήν πίκρα η στιγμή για να διακρίνουμε, αν υπήρχε εκ μέρους του διάθεση ειρωνείας. Όλοι πιστέψαμε πως όχι! Τέτοια πρόθεση δεν υπήρχε!

Later in the afternoon, in the parish church of Stavrakis in Saint Nicolas, looking at the holy coffin was thinking:

Ποιος απ’ όλους εμάς θα κληροδοτήσει, πριν αναχωρήσει, κληρονομιά στο χωριό, κληρονομιά όχι μόνον ανώτερη, τουλάχιστον ισάξια από εκείνη της θειά Μαρίας, που και τα 24καλά-καλά δεν είχε μάθει! Πόση δύναμη ψυχής είχε αυτό το άγιο σκήνωμα, που τώρα φεύγει.

Όντως το έργο της, η Καρσάνικη Βελονιά, ήταν πάντα και θα είναι μια ανεπανάληπτη δημιουργία.

Δεν προφτάσαμε να βγούμε από τον Άη Νικόλα κι ακούσαμε, σαν αντίηχο καινούργιο κάλεσμα από την καμπάνα του Πολιούχου μας, Αγίου Σπυρίδωνα.

  • Who again?
  • Go though the expectancy!

Ο Κίμων Θερμός, ο Καμπίλαυκος, έφυγε νικημένος από το ζάχαρο.

He was elected twice as president of the Community and was assessed as successful the election. I will mention here two typical cases:

α) Όταν η Ελλάδα του διχασμού είχε δύο κυβερνήσεις (!) εκείνη της Αθήνας –τη νόμιμη- και την άλλη της Βορείου Ελλάδας, Θεσσαλονίκης, ο Ελευθέριος Βενιζέλος έστειλε εγκύκλιο προς όλα τα Συμβούλια και εκείνα των πόλεων και των χωριών της Χώρας και ζητούσε να συνεδριάσουν τα Τοπικά Συμβούλια και να δηλώσουν σε ποια από τις δύο κυβερνήσεις υπακούνε.

Ο Κίμων βρέθηκε σε δίλλημα, επειδή ο ίδιος προσωπικά και η πλειοψηφία του Συμβουλίου ήτανε με την κυβέρνηση της Αθήνας, ενώ η πλειοψηφία των κατοίκων με εκείνη της Β. Ελλάδος.

Εάν, λοιπόν, ενεργούσε σύμφωνα με το δικό του κομματικό πιστεύω, θα έρχονταν σε σύγκρουση με τους κατοίκους, πράγμα που θα έριχνε λάδι στη φωτιά του διχασμού μέσα στο ίδιο του το χωριό. Τελικά προφασίσθηκε ασθένεια στον αντιπρόεδρο της Κοινότητας, τον Παναγιώτη Αραβανή, τον Ζανέλια. Εκείνος ήτανε οπαδός των Βενιζελικών, οι οποίοι και κέρδισαν κι εκείνη την ψηφοφορία. Το λαϊκό αίσθημα ικανοποιήθηκε και όλοι ήτανε ευχαριστημένοι.

For our younger, we have in our blood partisan allegiance and absolute alignment with the party dictates, the question remains: we are younger, we the profound kommatoskyla that instance someone spoils sell out everything, how responsibly would act in a similar case.

β) Ο Εμφύλιος του 1944 βρήκε τον Κίμωνα Θερμό πρόεδρο στο Χωριό μας. Τότε έγινε πάνω στον Αμμόκαμπο, ως τον Άγιο Δονάτο εκείνη η ένοπλη σύγκρουση ανάμεσα στους αριστερούς αντάρτες από τη μια μεριά και τους δεξιούς από την άλλη.

Οι δεξιοί, που είχαν και τη βοήθεια των Γερμανών, κυρίως με τους όλμους, νίκησαν…

Silly battle without obvious causes, but the deep wound that opened!

Our Lefkada was divided into North and South, to say something like the South Korea! The only people who were epechairan katsapliades of Xiromerou that after the battle kamane loot at will! Do not say worse.

The worst is displayed. The karsapliades some locals decided synonymous to burn our big village! They caught up with him and burned one house. Would he, though, because the Declaration nothing essential not gained, either because the President cleverly active, the state stopped there.

Ο Κίμων Θερμός έτρεχε στο χωριό και παρότρυνε τους χωρικούς να προσφέρουν ενέχυρο ό,τι φαγώσιμο είχαν σε ‘κείνα τα δύσκολα χρόνια της Κατοχής: Αυγά, τυρί, κάνα χωριάτικο καρβέλι, καμιά κότα και οι πλέον εύποροι κάνα αρνί ή κατσίκι.

Many recourse to save their homes.

Θυμάμαι τη θειά Μαγδαληνή, τη σύζυγο του Προέδρου μας, να ανακατεύει στα καζάνια τη σούπα κάτω από τον πλάτανο του Βενικούλη. Και οι επιχαίροντες νικητές, να τρώνε αχόρταγα στα τραπέζια ολόγυρα. Φάγανε και ξαναφάγανε του σκασμού, μέχρι που πρήστηκαν και γλάρωσαν.

Ύστερα, χορτάτοι πια και ικανοποιημένοι ξέχασαν τις Δηλώσεις και φύγανε ευχαριστημένοι. Άλλη μια φορά η ευστροφία του Προέδρου μας ξεπέρασε τον κίνδυνο της τραγικής ώρας…

After so many years 50 found at Paliambela of Xiromerou. An unknown native approached ...

  • Από πού ‘σαι πατριώτη; μου κάνει
  • From Karya of Lefkada, I tell him.
  • A! We ate there once we blow our
  • You were there and you then?
  • I was, I was there in the trees!
  • And remember yet?
  • Hear says! I remember, I remember! They remembered those patriot. What does Magdalo VRE?
  • Τώρα η Μαγδάλω;
  • Kalia go of it?
  • But you do not forget those then!
  • Forget those patriot?
  • Όχι, πατριώτη! Δε λησμονιούνται!