Before the blank page: The Flowers of Evil, Charles Baudelaire

Τι υπάρχει στο «πριν» κάθε συγγραφέα, κάθε ποιητή; Σαν αναγνώστες βρισκόμαστε πάντα στο «μετά», στη στιγμή που «περπατάει» το έργο του κάθε λογοτέχνη. Τη στιγμή που κατεβάζουμε το βιβλίο από το ράφι και το ξεσκονίζουμε, ο δημιουργός «ξεσκονίζει» τις σκέψεις του, τις προσλαμβάνουσες και τα ερεθίσματα που θα οδηγήσουν το χέρι του στο χαρτί για να γράψει κάτι καινούριο.
The process might be painstaking and laborious spiritually for him, but we want to participate. Reading is fun, but what was it that lit the spark to ignite the pen and to "revive" the white page? What was the reason for "born" the great works of world literature? We are looking for, find and answer.

The resurrected flowers awaiting us

Poetry does not ask for anything from the reader. Only one requirement has: Let's accept it as it is. So dull, sweaty, bloody and holy, as it comes out of the poet's uterus-mind. Any intervention other than reading, is a change, an insult, a hurt. Reading must direct the light-beam of the eye on the words. To reveal the steel, their light wings and our anxiety to rise and continue their way. The sounds of the sounds become a bridge and join the resurrected flowers of our timeless and abnormal existence. This is what the amazing flowers of the dark Dandy are waiting for Charles Baudelaire.


Πώς «γεννήθηκαν» The Flowers of Evil

Ο Μπωντλαίρ ολοκλήρωσε δύο ποιητικές συλλογές. Αυτή που εξετάζουμε κυκλοφόρησε το 1857 And was immediately condemned because it was an insult to the morals of the then society. So did the same Madam Bovary of Φλωμπέρ. Of course, the novel last found vindication, the "Flowers" no. They disappeared. Four years later they reappeared, but with six detached poems. Several added. Six years later, six years dissolute life, the poet died. In Paris. August was.

«Δέκα μόλις μέρες μετά την έκδοση, δημοσιεύεται στην εφημερίδα «Figaro», 5 Ιουλίου 1857, άρθρο κάποιου Γκυστάβ Μπουρντέν που στηλιτεύει με τρόπο σκαιό την ανηθικότητα της συλλογής: «Είναι στιγμές που αμφιβάλλει κανείς για τη διανοητική κατάσταση του κ. Μπωντλαίρ. Το βρομερό παραγκωνίζει το χυδαίο και ενώνεται με το αισχρό. Ποτέ δεν είδαμε να δαγκώνονται τόσα στήθη σε τόσο λίγες σελίδες. Ένα όργιο από δαίμονες, έμβρυα, γάτες, διαβόλους. Ένα νοσοκομείο για κάθε παραφροσύνη του πνεύματος»» (από το


«Πράγματι το 1861 κυκλοφορεί η νέα έκδοση του βιβλίου χωρίς τα συγκεκριμένα ποιήματα. Όμως ο Μπωντλαίρ είναι συντετριμμένος. «Στη βλασφημία αντιτάσσω την ανάταση στον ουρανό. Στην αισχρότητα αντιτάσσω πλατωνικά λουλούδια» είχε πει στην απολογία του στο δικαστήριο. Η δίκη στάθηκε για τον ποιητή η αρχή του τέλους.» (ο.π.)

Ο Βάλτερ Μπένγιαμιν έγραψε γι’ αυτόν: "Nothing closer to the exercise of the ancient hero bontleriki sense, apart from giving form to modernity." Ο Μπωντλαίρ έδειχνε να συμφωνεί εκ των προτέρων με τον Μπένγιαμιν. Αναρωτιόταν: "Who among us, in his ambitious moments, did not dream of a poetic prose, music, rhythm and rhythm, rather plump and rugged to adapt to the lyrical impulses of the soul, the ripples of dreaminess, the sarcasm of consciousness?" Η απορία αυτή καρφώθηκε απευθείας στην αστικοποιημένη αίσθηση της εποχής με τις νέες αποξενώσεις και τους παλιούς της λαβύρινθους. Και συνεχίζει ο Μπωντλαίρ. «Αυτό το στοιχειωμένο ιδανικό γεννήθηκε μακριά από την εξερεύνηση μεγάλων πόλεων, μακριά από τους αναρίθμητους συσχετισμούς».

In February 1848, η Ευρώπη συνταράσσεται από την Spring of the Nations ή αλλιώς το Έτος της Επανάστασης. Bountyir is in the barricades holding a stolen rifle. He's accused of shooting General Ake. Months later puts them with the insurgents and defends the new conservative regime! Τότε και στη διάρκεια της μεγάλης ανοικοδόμησης του Παρισιού άρχισαν να σχηματίζονται The Flowers of Evil.

Τα ποιήματα ανακαλύπτουν εικόνες της εισβολής της μοντέρνας ζωής, αλλά η μορφή τους μένει κλασική. Η παραδοξότητα έχει την εξήγησή της. Για κάθε ριζική αλλαγή στην πόλη, υπήρχαν παλαιότερες κοινωνικές επιταγές που προσπαθούσαν να επιβάλλουν τη δύναμη τους. Τα ποιήματα του Μπωντλαίρ εισέρχονται σε αυτό το δραματικό πλαίσιο με απαράμιλλη μελαγχολική


Penetration into the bundle of fleeting flash

Boutlair had been bold with politics. Thus, it was led to the rejection of reality. He has therefore drawn up a torturous world of his own. Inspired by drugs, the exotic beauty of the Mediterranean and the pursuit of love. It has been heavily influenced not only by his experiences in the Mediterranean but also by his Έντγκαρ Άλλαν Πόε, τα γραπτά του οποίου μετέφραζε. Γοητευόταν από την επίκληση του Πόε στην σκοτεινή πλευρά της φαντασίας. Παράλληλα, του ασκούσε έλξη η μοχθηρή γοητεία των έργων των Delacroix and Μονέ. Όπως και η μουσική του Βάγκνερ. Οι επιρροές αυτές έπαιξαν σημαντικό ρόλο στη σύνθεση της πασίγνωστης, πια, συλλογής του. Σε αυτήν αντιπαραθέτει τα αρνητικά θέματα της εξορίας, της αποσύνθεσης και του θανάτου με ένα ιδανικό σύμπαν ευτυχίας.

Bounty is decadent in creation, but classic in lyricism. Structure tight. Most poems are spread out on quads. The pace is steady. Stocky. What makes him special is the penetration into the bundle of fleeting flash that breaks the soul from within. It makes it fragile.


Θεριό πιο βρόμικο, κακό, την ασκήμια να δείξει!

And if he does not scream nor hear his screaming,

όλη τη γης θα ρήμαζε, και στο χασμουρητό του

θα ’θελε να κατάπινε τον κόσμο˙ αυτό ΄ναι η Πλήξη,

Με αλληγορικό, συμβολικό λόγο αποκαλύπτει τη μοναχική, βασανισμένη περσόνα του Ποιητή στο Άλμπατρος. Γι’ αυτόν, η Σκέψη είναι μεταφραστής της γλώσσας των βουβών πραγμάτων, των ανθών. Η τρέλα οδηγεί στην Ανάταση. Η ρευστότητα της ύλης τον απασχολεί. Παραθέτει πεζολογική παραβολή για την αρετή της ταπεινότητας. Πειθαρχημένος στη φόρμα, όμως οι λέξεις αποκτούν το βάρος της πυρωμένης σκέψης του. Στο ποίημα Σισίνα φιλοτεχνεί πάνω στο μουσικό ποτάμι των λέξεων ένα μοναδικό πορτραίτο. Ο Μπωντλαίρ είναι εικονοποιός και σχηματίζει ξεκάθαρα την Αγωνία. Αυτή που μας κρατά ζωντανούς.

Το Ωραίο που ενυπάρχει στο Κακό

He had a clear intention of saying:

Glorious poets already understand, over time, the most vigorous manner of Poetry. For my part, I thought that would be pleasing-and indeed, the more difficult, the more efcharisto- gather Oreo Inherent Evil. This book basically useless and absolutely innocent, was written solely to entertain and to bring my passion for the shoals.

If we want to summarize what a Baudelaire and Άνθη του Κακού τα λόγια του Gustave Flaubert προς αυτόν είναι η καλύτερη κατακλείδα:

Αγαπητέ μου φίλε. Διάβασα πρώτη φορά μονορούφι τα Άνθη του Κακού, καταβροχθίζοντάς τα, όπως η μαγείρισσα τα ρομάντσα του σωρού, κι είναι τώρα οκτώ μέρες που τα ξαναδιαβάζω, στίχο στίχο, λέξη λέξη. Ναι, μου αρέσουν πολύ. Και με μαγεύουν. Είσθε σκληρός σαν μάρμαρο και διαπεραστικός σαν την εγγλέζικη ομίχλη.

Here is an excerpt from "To some very cheerful," one of the banned poems of the collection. (Translated by Errikos Sofras, Metaichmio editions)

Some nights how would I "want to come,
When the pleasure is heard,
Strive your body's gifts incomparably
Αθόρυβα, σαν το δειλό, ν” ανέβω,

Το χαρωπό κορμί να τιμωρήσω,
Το στήθος σου να κάνω να πονέσει,
Και ξάφνου, στην ανύποπτή σου μέση,
Βαθιά λαβωματιά να σου ανοίξω,

Τι ζάλη ηδονική, μέθη δική μου!
Και μες σε τούτο το καινούριο στόμα,
Το πιο όμορφο και δροσερό απ” όλα,
Θα χύσω το φαρμάκι μου, αδερφή μου!


-Μπωντλαίρ, Τα άνθη του κακού, μτφρ. Γιώργης Σημηριώτης, εκδ. γράμματα

nytimes, book review

Γράφει: Αλέξανδρος Στεργιόπουλος – Literature + Poetry - 21 / 08 / 2014
Source: Το Περιοδικό για τη Διατάραξη της Κοινής Ησυχίας