The remnants of the time of the A. Stragalinou

In the Remnants of Time

Είναι που η μαγική δύναμη της φύσης διάλεξε το ομορφότερο κομμάτι γης για να στεριώσει τούτο το χωριό, είναι που εκείνα τα χρόνια του ανθρώπου τα χέρια έπιαναν το χώμα και του δίνανε ζωή, είναι που τα χρόνια που πέρασαν άφηναν πίσω τους βαθιά χαραγμένα τα σημάδια της ζωής… είναι και τόσα άλλα που σε κάνουν κάθε φορά στη θέα ενός ερειπωμένου σπιτιού να στέκεσαι ακίνητος, αμίλητος, σαν σε ιερή στιγμή.

Της Αναστασίας Στραγαλινού

Karya yesteryear, breathing heavily among the ruins of demolished houses. This Karya, of your great-grandfather, who is in harmony with the past and teaches about the future. And since people go, stay here year the rubble to remind you, who gave birth and what passed for a raise.

WindowΔέος και συγκίνηση σαν η ματιά σου σταματάει στο πρώτο σκαλοπάτι, κι άμα το βήμα σου σε πάει πιο κοντά, το μυαλό σου αρχίζει και πλάθει σενάρια, για τη ζωή που πέρασε από δω, για τους ανθρώπους που έζησαν εδώ, για ιστορίες γνήσιες, αληθινές μα και για παραμύθια από του πρεσβύτερου τα χείλη.

Και δεν είναι λίγα τα παλιά, τα ερειπωμένα σπίτια σε τούτο το χωριό. Σε κάθε γειτονιά αντικρίζεις τη χάρη τους. Πέτρινα, διώροφα τα περισσότερα με μεγάλες αυλές και λίθινα πεζούλια. Κάποια βρίσκονται σε άριστη κατάσταση, κάποια άλλα απλά αποστέκουν. Κάποια συγκρατούν ακόμα τμήμα από τη στέγη και τα εξώφυλλά τους, κάποια άλλα μόνο τους σιδερένιους μεντεσέδες τους, καλά μπηγμένους ανάμεσα στις πέτρες των τοίχων τους.

Κάποια τα μαρτυρούν οι μισογκρεμισμένοι τοίχοι τους, αλλιώς ούτε που θα ξεχώριζες πως κάποτε ήταν σπίτια, κάποια συγκρατούν ακόμα και το πάτωμα, που χωρίζει το σπίτι από το κατώι.
Some hide small treasures such as scrap metal drums, the skittish person or trunks leave the rotten servanta can and a rag or some old clothes.

Κάθε σπίτι μια οικογενειακή ιστορία. Από αυτές που σαν τις ακούσεις θα ανατριχιάσεις από θαυμασμό. Αυτές οι ιστορίες από τα παλιά, τα χρόνια της φτώχειας, τα χρόνια της αδιάκοπης δουλειάς, της στέρησης, σαν να ξεπηδούν από τους αρμούς των τοίχων, όπως οι φετινές ανοιξιάτικες μαργαρίτες στα ανώφλια των σπιτιών.

In the cellars of each house shows the "position" of each householders. Even today, these dusty cellars, the ruins, the paliovarela, rusted keys on doors testify to the wealth or poverty. Because there were cellars with barrels full of oil and wine. There were others with half-filled barrels or permission.
Γιατί υπήρχαν άνθρωποι που πέρασαν το βιός τους χωρίς πολλές στερήσεις. Υπήρχαν και άλλοι που όταν τους κερνούσε ο λιτροβιάρης μια φέτα ζεστοφούρνι με λάδι, το ‘παίρναν στο σπίτι τους για να ταΐσουν μια μπουκιά από δαύτο τα παιδιά τους.

Abandoned houseΤούτες οι ιστορίες μέσα απ’ τα κατώγια είναι που μεγαλώσανε τις καινούριες γενιές. Και ήταν πάντοτε στην κρίση του καθενός αν θα τις κράταγε «Ευαγγέλιο» ή θα τις απίθωνε στην άκρη του μυαλού, μαζί με τόσες άλλες, ασήμαντες και ανούσιες.

Μπορεί και να’ ναι ευλογία για σένα και για τον καθένα που στην Καρυά υπάρχουν αυτά τα απομεινάρια. Είναι ευλογία που μπορείς να ακουμπήσεις τον τοίχο του πατρικού σου. Να περπατήσεις στη αυλή που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν οι πρόγονοί σου, αυτοί στις ασπρόμαυρες φωτογραφίες με το δαντελωτό τελείωμα στις άκρες που έχεις καταχωνιασμένες στο συρτάρι σου.

Αυτές που δείχνουν τη λυγερόκορμη μάνα σου ντυμένη με τη λευκαδίτικη φορεσιά να στέκει δίπλα στον τοίχο του πατρικού σου, σε αυτό τον τοίχο που χρόνια ολόκληρα καταρρέει. Σε αυτό τον τοίχο που έχεις ακόμα την τύχη να μπορεί να αντικρίσεις, να ακουμπήσεις, κι άμα σου περισσέψει δύναμη και πείσμα, ίσως να ξαναχτίσεις.

Sure when you will, upon this the vestiges of time, you can build a life bit, what about your children will form their own link with you. Why you have your mind that the stones of the house that everyone grew up are like cells in the body. Will the confirmed and your grandfather, if it has not already done through the narratives.